Βρήκαν πάτημα με τον αποκλεισμό του Θρύλου, αυτοί που τόσο καιρό έπαθαν κράμπες στα οπίσθια από το καθισιό στον καναπέ. Και μιλάνε. Και προσπαθούν να ακουστούν… Μάταια όμως, αφού το κόμπλεξ τους δεν μας φτάνει.
Γιατί βρε ξεφτίλες εκτίθεστε με αυτό τον τρόπο; Δεν το καταλαβαίνετε ότι γίνεστε μονάχα γραφικοί και τίποτα περισσότερο; Θυμηθήκατε να μας πείτε για το τι έχει καταφέρει η ομάδα μας στην Ευρώπη; Θυμηθήκατε τους αντιπάλους που μας κέρδισαν ή μας απέκλεισαν από τη συνέχεια κάποιας διοργάνωσης; Και τους προβάλλετε, για να πάρετε «χτυπήματα»; Λίγο ντροπή δεν έχετε;
Γίνατε πάλι Άρσεναλ, Σεντ Ετιέν και Μέταλιστ; Και χαίρεστε που αυτοί οι ξένοι πανηγύρισαν εις βάρος του Θρύλου… Και πανηγυρίζετε μαζί τους; Φτου σας, ξεφτίλες.
Αυτό που δεν νιώθετε, όμως, είναι πως με το να προβάλλετε την κακή στιγμή μας και να χορεύετε δεξιά και αριστερά σαν τις αρκούδες στα πανηγύρια για τον αποκλεισμό του ΘΡΥΛΟΥ ΜΑΣ, δεν κρύβετε τα δικά σας αίσχη! Τη δική σας κατάντια! Δεν έχετε ομάδα, δεν έχετε διοίκηση, δεν έχετε προοπτικές, δεν έχετε τίποτα! Ασχολείστε με τον Θρύλο για να ξεχνάτε τη μιζέρια σας…
Γιατί μια ζωή αυτός που σας έχει από κάτω έτσι σας έχει μάθει. Να πατάτε στις κακές μας στιγμές για να χαίρεστε! Γιατί στην τελική δεν υποστηρίζετε καν την ομάδα σας, όποια και αν είναι αυτή. Αλλά είστε απλά αντι-Ολυμπιακοί!
Καταλάβετε, όμως, ότι δεν σας ακούμε. Οι ποταπές φωνούλες σας δεν φτάνουν εκεί ψηλά που βρισκόμαστε εμείς. Γιατί σας έχουμε αφήσει πολύ πίσω. Και δεν μας φτάνετε όσο και αν χτυπιέστε! Απλώς, αποδεικνύετε για ακόμη μία φορά ότι όλη σας η ύπαρξη είναι… στολισμένη με απέραντο κόμπλεξ.
Μια ζωή πλάτη θα βλέπετε. Περαστικά σας, ξεφτίλες!
